"نـــــاب تــــریـــــن متـــــن دنیـــــــــــــــا"

گاهاً دیدیم دختر هایی رو که خیلی ساکتن، نه این که حرف نداشته باشن،اتفاقاً خیلی هم حرف دارن برای گفتن؛ انقدی که لیوان لیوان چای خوشرنگ برای مقابله با خشکسالی گلوشون سرباز شده باشن؛ اونم نه هر لیوانی،لیوان دسته دار فرانسوی با همون اصالت! ولی حرف نمیزنن چون دیگه حوصله بحث های طولانیو ندارن... دختر هایی که معمولاً خیره به جایی میشینن و حتی برای جواب دادن به سوالاتتون سرشونو بالا نمیارن و با یه "اوهوم"،"باشه" سر و ته کلی بحث رو هَم میارن. همون دختر هایی که تو دلتون میگین: اه چه آدم مزخرفیه یا چه افسرده و غمگینه یا چه خودشو میگیره، انگار باید برا حرف زدن پول بده و ... ولی این دختر ها نه افسردن،نه خودشونو میگیرن،نه مزخرفن و نه هیچ چیز دیگه... اونا به تلویزیون خیره اند و تلویزیون نمیبینن، دارن تند تند غذا میخورن و نمیخورن... فقط وقت تنهایی کشیدن،تنهایی میکشن اونم خیلی واقعی! شاید هیچوقت دقت نکرده باشین ولی این دختر ها همونهایی هستن که با دیدن خندشون خیلی ناخودآگاه شاد شدین و با دیدن لبخندشون، شیرین ترین لبخند زندگیتونو تجربه کردین و براستی که زیباترین لبخند ها رو دارن. اونا خیلی خسته ن و منتظ

من که میگویم باید عاشق چشم شد... اصلن عشق در چشم است که موج میزند ٬زلال است و پاک ! بی حقه٬ بی کلک ٬بی ریا... نابِ ناب! نمیفهمم چگونه از طره یار و کمند گیسو و لعل لب سخن میگویند باید در زلالی چشم قایقرانی کرد و پارو زد و پارو زد تا به گردباد درخشان آن دو سیاه رسید... اصلن باید در آن غرق شد ؛ با شوق با اشتیاق با میل قلب با لبخند... باید لابلای آن مژه های پر و مشکی فر خورده تاب خورد ٬ خندید ٬ قهقهه سر داد... باید در آن خط حاشیه قوس دار نشست ٬ زانو بغل کرد ٬ سر روی زانو نهاد و به این فکر کرد که واقعا چگونه آن همه عشق در دو بادام گنجیده... و چقدر خوشبخت است کسی که عشق را در دو چشمان سیاه میابد و چقدر خوشبخت تر است کسی که مالک آن دو مرمر همیشه براق شده است... آه... عشق در چشمان شرقی چه دلنشین تر است...!"مهربانو"